خطب الإمام علي ( ع ) ( مترجم : فيض الاسلام )

606

نهج البلاغة ( فارسى )

زيرا نزديك است كه آرزوى مردم قطع شده و مرگ آنان را دريابد ، و باب توبه و بازگشت بر ايشان بسته شود ( و در غصهّ و اندوه بمانند ) پس ( ناگهان ) شما شبى بصبح مى آوريد كه مانند پيشينيان خود كه بازگشت ( به دنيا ) را درخواست مى نمودند مى باشيد ( تا زنده هستيد به چارهء كار خويش پرداخته توشهء راه برداريد ، نه مانند گذشتگان كه از گناهان خويش پشيمان شده بازگشت به دنيا را درخواست مى نمايند وقتى كه پشيمانى شان سود ندارد ، و در خواستشان پذيرفته نمى شود ، چنان كه در قرآن كريم س 6 ى 27 مى فرمايد : وَ لَوْ تَرى إِذْ وُقِفُوا عَلَى النّارِ فَقالُوا يا لَيْتَنا نُرَدُّ وَ لا نُكَذِّبَ بِآياتِ رَبِّنا وَ نَكُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ ى 28 بَلْ بَدا لَهُمْ ما كانُوا يُخْفُونَ مِنْ قَبْلُ وَ لَوْ رُدُّوا لَعادُوا لِما نُهُوا عنَهُْ وَ إِنَّهُمْ لَكاذِبُونَ يعنى اگر گناهكاران را كه بر آتش وا مى دارند ببينى ، مى گويند : اى كاش ما را به دنيا برگردانند كه آيات پروردگارمان را تكذيب نكرده از جملهء مؤمنين و گروندگان باشيم ، راست نمى گويند ، بلكه اين اقرار از جهت آنست كه براى ايشان هويدا گشت آنچه پيش از اين پنهان بود ، و اگر برگردند دوباره آنچه كه از آن نهى شده‌اند بجا آورند و ايشان دروغ مى گويند . و در س 23 ى 99 مى فرمايد : حَتّى إِذا جاءَ أَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قالَ رَبِّ ارْجِعُونِ ى 100 لَعَلِّي أَعْمَلُ صالِحاً فِيما تَرَكْتُ ، كَلّا إِنَّها كَلِمَةٌ هُوَ قائِلُها وَ مِنْ وَرائِهِمْ بَرْزَخٌ إِلى يَوْمِ يُبْعَثُونَ يعنى به كردار زشت مى كوشند تا مرگ يكى از ايشان را دريابد ، آنگاه از روى پشيمانى مى گويد : پروردگارا مرا به دنيا باز گردان شايد در آنچه از دست دادم عمل شايسته بجا آورم ، دريغا كه او را باز گردانند ، زيرا درخواست بازگشت سخنى است كه از روى گرفتارى مى گويد ، و از پس ايشان تا روز بر انگيختن براى حساب قبر مانع بازگشت خواهد بود ) ( 13 ) و شما در دنيا كه جاى ماندنتان نيست مسافر و رهگذريد ، شما را به كوچ كردن از آن اعلام و به توشه برداشتن از آن امر فرموده‌اند ( پس بشتابيد و توشهء راه برداريد و از خدا و رسول پيروى كنيد تا سرگردان نمانيد ) ( 14 ) و بدانيد اين پوست نازك ( بدن شما ) را شكيبائى بر آتش نيست ، پس ( از ابتلاى به آن ) به خودتان رحم كنيد كه شما خود را در دنيا به مصيبتها و سختيها آزموده‌ايد ( نتوانسته‌ايد بر كوچكترين ناكاميهاى آن شكيبا باشيد ) ( 15 ) آيا ديده‌ايد يكى از خودتان كه چگونه ناله و اظهار درد مىكند از خارى كه به بدن او فرو رود ، و از لغزيدنى كه او را خونين كند ، و از ريگ گرم ( بيابان ) كه او را بسوزاند ، پس چه حالتى خواهد داشت هرگاه بين دو تاوهء